Κριτσίνια

pandoras-kitchen-blog-greece-kritsinia-breadsticks

Υλικά:

400γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
400γρ αλεύρι για ψωμί
50γρ σιμιγδάλι ψιλό
5 κουταλιές τις σούπας λάδι
2 κουταλάκια του γλυκού αλάτι
1 φακελάκι ξηρή μαγιά
1 1/2 φλιτζάνι νερό χλιαρό (περίπου)

pandoras-kitchen-blog-greece-kritsini-grissini-breadsticks

Εκτέλεση:

Διαλύουμε το αλάτι στο νερό. Κοσκινίζουμε τα δύο αλεύρια σε μπολ. Προσθέτουμε τη μαγιά και το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε. Κάνουμε λακκούβα στη μέση, προσθέτουμε το ελαιόλαδο και το νερό και αναμειγνύουμε με ξύλινη κουτάλα. Όταν η ζύμη μαζεύεται σε μπάλα, τη βάζουμε στο μίξερ με το φτερό για ζύμες και ζυμώνουμε για 10΄, να γίνει λεία και απαλή. Αν κολλάει στα τοιχώματα του μίξερ πασπαλίζουμε με αλεύρι.
Μεταφέρουμε τη ζύμη σε λαδωμένο μπολ και την αφήνουμε να διπλασιάσει τον όγκο της για περίπου 1 ώρα. Αφού φουσκώσει τη βγάζουμε στον πάγκο. Παίρνουμε κομμάτια ζύμης και τα πλάθουμε σε κορδόνια-κριτσίνια, πάχους 0,5 εκ. κι όσο μακριά θέλουμε. Τα λαδώνουμε ελαφρά και τα ακουμπάμε σε λαδωμένη λαμαρίνα με κενό ανάμεσά τους.
Πασπαλίζουμε τα κριτσίνια με ότι μας αρέσει όπως αλάτι χοντρό, πιπέρια, ψιλοκομμένα μυρωδικά, τυριά ή διάφορους σπόρους (κολοκυθόσπορο, ηλιόσπορο κ.ά.). Τα σκεπάζουμε με καθαρή πετσέτα και τα αφήνουμε να διπλασιάσουν τον όγκο τους. Τα ψήνουμε στους 200 οC για 15΄-20΄.

pandoras-kitchen-blog-greece-kritsini-breastick-grissini

Ιστορία:

Το κριτσίνι είναι αρτοσκεύασμα που έχει τις ρίζες του στην Ιταλία. Λέγεται ότι το πρώτο grissini ψήθηκε στο Τορίνο το 1679. O Vittorio Amedeo II , γιός του Δούκα της Σαβοϊας, ήταν ασθενικός και είχε ευαίσθητο στομάχι , που δεν μπορούσε να χωνέψει την σχετικά άψητη ψίχα του ψωμιού. Έτσι, ο αρτοποιός της αυλής, Antonio Brunero, μετά από υπόδειξη του γιατρού της Οικογενείας, Teobaldo Pecchio, επινόησε και παρασκεύασε τα κριτσίνια , τα οποία μπορούσε να απολαμβάνει άφοβα ο μικρός πρίγκηπας. Σύντομα τα κριτσίνια έγιναν ένα είδος μόδας ανάμεσα στους αριστοκράτες του Τορίνο. Ο Βασιλιάς, Carlo Felice, τα λάτρευε και όταν παρακολούθησε τα διάφορα θεάματα από το βασιλικό του θεωρείο στο Teatro Regio , τα μασουλούσε ακατάπαυστα! Σύντομα τα κριτσίνια πέρασαν από τις κουζίνες της αριστοκρατίας στα φουρνάρικα του απλού λαού, και αγαπήθηκαν ιδιαίτερα , τόσο γιατί είναι πράγματι πιο ευκολοχώνευτα, όσο και για το γεγονός, ότι μπορούν να διατηρηθούν για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα απ ότι το ψωμί . Ο Μέγας Ναπολέων ήταν μεγάλος λάτρης των Τορινέζικων κριτσινιών. Τα ονόμαζε les petits batons de Turin (Τα μικρά μπαστουνάκια του Τορίνο) , και είχε μάλιστα δημιουργήσει ειδικό ταχυδρομικό δρομολόγιο για την μεταφορά τους στο Παρίσι, κατευθείαν από το Τορίνο! Το όνομα των grissini, προέρχεται από το ghersa, παραδοσιακό επιμηκές ψωμάκι του Πιεμοντε , που μοιάζει με την γαλλικά μπαγκέτα.
Υπάρχουν δύο είδη κριτσίνια , που διαφέρουν βασικά ως προς την τεχνική που ακολουθείται για την μορφοποίηση τους, η οποία γίνεται παροδοσιακά με τα χέρια. Η πρώτη και πιο παλιά μορφή, είναι το robata (προφέρεται ρουμπάτα, στην τοπική διάλεκτο ,και σημαίνει πεσμένο). Η μορφοποίηση του γίνεται με κόψιμο και ρολλάρισμα της ζύμης . Παρουσιάζει χαρακτηριστικούς κόμπους στην εμφάνιση του και είναι ένα παραδοσιακό προϊόν , και καταχωρημένο στην ειδική λίστα του αρμόδιου υπουργείου του Ιταλικού κράτους. Η δεύτερη και πιο πρόσφατη μορφή είναι το grissino stritato (το τραβηχτό). Εδώ η μορφοποίηση γίνεται με κάψιμο της ζύμης και μορφοποίηση , επέτρεψε κατά τον 18ο αιώνα και την βιομηχανική τους παρασκευή, που σίγουρα σήμερα έχει επικρατήσει.
Το τορινέζικο κριτσίνι είναι μακρύ, πολύ μακρύ , απο 40 εως και 80εκ! Οι παλιοί φουρνάρηδες τα έφτιαχναν μακριά , όσο ήταν το άνοιγμα των χριών τους και μετά τα έκοβαν στο μήκος του ανοίγματος του φούρνου τους! (Πηγή)

@PanDora

Leave a Reply